Hoe Mearkas ontstond

In 2021 nam Christiaan dit erf over van zijn moeder en haar man. Zij hadden hier jarenlang een manege, en dat werd fysiek te veel. Toen zijn moeder vroeg of het niks voor hem was, zei hij eerst nee — met familie moet je wandelen, niet handelen. Een maand later zei hij alsnog ja. Daarvoor was het erf te mooi, en de ideeën stapelden zich vanzelf op.

Het eerste plan was glamping: de vijf tenten waren al gekocht en de sanitaire units in de maak. Maar eind 2021 kwam Christiaan Kees weer tegen. Ze kenden elkaar van de hotelschool in Leeuwarden en waren elkaar uit het oog verloren; Kees stond inmiddels in de keuken bij een herberg en wilde vooral één ding: koken. Bij de moestuin werd koffie gedronken. Van de koffie kwam een biertje, en van het biertje een plan — één zomer een pop-uprestaurant proberen, achter in het land, met een stretchtent en barbecues.

De gemeente zei dat de vergunning binnen twee weken geregeld kon zijn. Het werden er achtenzeventig. Kees had zijn baan toen al opgezegd, dus vooruit was de enige richting — en juist in dat wachten groeide het plan. Geen tent, maar een kas. Gekocht op Marktplaats, in vijf ritten uit Veghel gehaald en hier steen voor steen opnieuw uitgevonden (zo’n tachtig procent is alsnog weggegooid). Na nog een jaar bouwen stond er iets wat nergens anders staat: Mearkas, een restaurant in een kas, gebouwd door de mensen die er koken.

In mei 2024 ging de deur open. Sindsdien zit de kas mooi vol — en geklaagd wordt er hier dus niet. En die glampingtenten? Die staan er inmiddels ook.